درباره این کتاب
اطلاعات بیشتری درباره این کتاب ثبت نشده است.
شش خطی 60
حفظ حدود، انضباط، زمانبندی درست، هماهنگی با شرایط (Jie)
اسامی و مفاهیم دیگر: انضباط، قانون گذاری، حرکت در حد و حدود تعریف شده، تعیین بایدها و نبایدهای سنجیده، مقررات، مهار، محدودسازی
سیر معنایی:
فرد پس از رسیدن به غنای درونی در ۵۸ میتواند هوسها و حالتهای ذهنی ناکارآمد را محو کند (۵۹) و نفس خویش را در مسیر درست قرار دهد؛ این هدفی است که از ششخطی ۳ (دشواریهای آغازی تازه) در پی آن بودهایم. به این ترتیب، رودخانه پس از پیمودن مسیری طولانی و پر فرازونشیب به دریا میرسد و فرد به دریای حقیقت در ششخطی ۶۱ (حقیقت درونی) راه مییابد.
معرفی
گفتارهای شش خطی 60
«انضباط» به معنای داشتن حد و مرزی است که نباید از آن فراتر رفت. از منظر ویژگیهای ششخطی، در بالا «آب» است، نماد «گودال» و «خطر»، و در پایین «دریاچه» یا «شادمانی». توانایی شادی در میان خطر، و دور کردن خطر از طریق شادی، دلیل نامگذاری این ششخطی به عنوان «انضباط» است. این ششخطی نشاندهندهی تمرین «فرمانپذیری» در شرایط نامطلوب، و حفظ انعطافپذیرانهی دائو است. (ییمینگ)
واژهشناسی و مفهوم کلیدی
واژهٔ جیِه(Jie) در اصل به معنای «درز» یا «گره» در ساقهٔ بامبو است که آن را به بخشهای مشخص و محدودی تقسیم میکند. این معنا بعدها به «تعیین حدود» گسترش یافت.مفهوم کلیدی این ششخطی شامل تعیین حدود و مرزهایی برای افکار، گفتار، رفتار یا هزینهها، انجام کاری هماهنگ با شرایط کنونی، یا پایبندی به حدود یک مسیر مشخص میباشد. هدف نهایی همهٔ این معانی، جلوگیری از هدررفت نیرو در جای نامناسب، و استفادهٔ درست از آن در مسیر درست است.ساختارشناسی: دریاچه (☱) در پایین، آب (☵) در بالا
رودخانه (آب) و دریاچه هر دو با مرزهای بیرونی خود معنا پیدا میکنند و نمادِ حفظ نیرو و حرکت در مسیر درست هستند.این ساختار دو جریان متقابل را نشان میدهد: از یک سو رودخانه در بالا به دریا در پایین میریزد، که حرکت در مسیر درست و رسیدن به هدف است.از سوی دیگر، دریاچه در پایین به رودخانه در بالا میرسد که نشان میدهد نیرو و غنای درونی، بهدرستی و در مسیری مشخص جریان مییابد.به هر حال ما شاهد لحظهای هستیم که ذهن به خوبی پرورش یافته، از هوسها پاک شده و در مسیر درست محکم شده و به این ترتیب رودخانه به دریا متصل شده است.ویژگیهای روانی-عملکردی
فرد در این وضعیت صادق و وفادار است و با حفظ بینش درست و تعادل، به پیمودن مسیر ادامه میدهد. چنین عملکردی نیازمند غنای درونی است تا فرد اسیر هوسهایش نشده و از مسیر درست منحرف نشود. شادی و خودبسندگی درونی (دریاچه) این امکان را فراهم میآورد تا فرد بدون نیاز به بیرون، شاد و بینیاز باشد و این مسیر درست را دنبال کند.به این ترتیب شادی درونی به استقامت صادقانه میانجامد و پایبندی به مسیر، شادی و غنای درونی را افزایش میدهد.این نظم و محدودیتِ سازنده میتواند جلوههای گوناگونی داشته باشد: گاه فرد با وجود توانمندی درمییابد که ماندن در جای خود هماهنگ است؛ گاه میتواند با قدرتی متعادل، حرکتی هماهنگ و منطبق با زمان داشته باشد و گاهی نیز با پذیرشی درست و خالص نسبت به وضع موجود، مطیعانه با جریان همراه میشود که همگی سودمند هستند.اما در مقابل کسانی هستند که با وجود شرایط مساعد برای پیشروی بیحرکت باقی میمانند یا به واسطهٔ هوسهای بیشمار از مسیر درست خارج میشوند.کسانی هم هستند که به واسطهی ضعف درونی به شیوهای میچسبند و به زمان مناسب انجام دادن و رها کردن آن توجهی ندارند. این افراد دچار رنج و سختی شده و تنها با تغییر نگرش و عملکرد خود میتوانند از این رنج خودساخته رها شوند.سیر معنایی
فرد پس از رسیدن به غنای درونی در ۵۸ میتواند هوسها و حالتهای ذهنی ناکارآمد را محو کند (۵۹) و نفْس خویش را در مسیر درست قرار دهد؛ این هدفی است که از ششخطی ۳ (دشواریهای آغازی تازه) در پی آن بودهایم. به این ترتیب، رودخانه پس از پیمودن مسیری طولانی و پر فرازونشیب به دریا میرسد و فرد به دریای حقیقت در ششخطی ۶۱ (حقیقت درونی) راه مییابد.