شش خطی 11
صلح، هماهنگی، شکوفایی (تای Tai)

ریشه‌شناسی و مفهوم کلیدی:

واژهٔ «تای Tai» در اصل به معنای «بیشترین»، «برترین» یا «نهایت» است و معانی صلح، امنیت، تندرستی و سلامت را نیز در بر می‌گیرد.ایده‌نگار «تای» از دو بخش تشکیل شده است و بیانگر مفهوم اصلی این شش‌خطی است: بخش بالایی تصویر انسانی است که دست‌ها و پاهای خود را باز کرده است و به معنای «عظمت» است. در فرهنگ چینی، آسمان، زمین و انسان عظیم هستند. بخش پایینی شکل عمودی سه‌خطی آب (☵) است. روی هم رفته، ایده‌نگار حرکت رو به جلو و پیشرفتی را نشان می‌دهد که با بیشترین روانی و همواری همراه است و بزرگی می‌آفریند.

واژهٔ «تای» از فرخنده‌ترین مفاهیم در حکمت چینی به شمار می‌رود. «تای ای Tai Yi»  و «تای جی Tai Ji» (همان دایرهٔ مشهور یین و ینگ) از نمونه‌های آن است. «تای جی» یا غایت برتر سطحی است که دوگانگی از آن نشئت می‌گیرد و در واقع این شش‌خطی، تجلی عینی هماهنگی این دوگانگی (یین و ینگ) در جهان هستی است.

ساختارشناسی: آسمان (☰) در پایین، زمین (☷) در بالا

آسمان حرکت رو به بالا دارد. زمین حرکت رو به پایین دارد. در این ساختار آسمان و زمین به درستی به سوی یکدیگر حرکت می‌کنند و پیوندی درست و فرخنده را نمایان می‌سازد. این پیوند، بستری برای پیشرفت و شکوفایی هر پدیده‌ای می‌شود. (در مقابل، در وضعیت ۱۲، شاهد جدایی تدریجی آسمان و زمین از یکدیگر هستیم). این اتحاد، تنها نشان‌دهندهٔ صلح در عرصهٔ بیرونی نیست، بلکه نماد زمانی است که ینگ و یین، روح و نفس، مرد و زن یا آگاهی و پذیرش در درون فرد هماهنگ و متعادل می‌شوند.از منظر درونی، آسمان نماد عقل و زمین نماد عشق است. آسمان نقش نطفه یا بذر را دارد و زمین، همچون رحم یا خاکی حاصلخیز است. به‌ این ترتیب، بذر آگاهی در درون زمینی آماده کاشته می‌شود و هر چیزی امکان رشد می‌یابد.
این وضعیت با تعادل بهاری پیوند دارد؛ زمانی که تعادل کامل، امکان رشد و شکوفایی را برای همه فراهم می‌کند.

ویژگی‌های روانی-عملکردی:

به واسطهٔ هماهنگی و تعادل برقرارشده در درون و بیرون، امور به شکلی روان و آسان رشد می‌کنند و به شکوفایی می‌رسند. او از درون روشن و قدرتمند است و در بیرون پذیرا، آرام و عاری از خودبزرگ‌بینی است که امکان تعاملی سازنده را به وجود می‌آورد. از این رو، چنین فردی با وجود توانمندی و استحکام درونی، فروتن و خدمتگزار باقی می‌ماند.
اما این یک هماهنگی و تعادل فعال است؛ فرد در ابتدا باید با همراهی دیگران به ایجاد و گسترش این هماهنگی بپردازد، در زمانی که قدرت و پذیرش در تعادل هستند این شکوفایی را به اوج برساند، و پس از آن، از قدرت و روشنایی خود برای ادامه‌ یافتن چنین شرایط فرخنده‌ای استفاده کند و بداند، این وضعیت نیز لحظه‌ای گذرا در زندگی است و زمانی که پایان آن فرا رسد، تقلا برای پایان نیافتن آن، تنها منجر به آسیب بیشتر و سرافکندگی خود او می‌شود.