کتاب توماس کلیری (۱۹۸۶) نخستین ترجمهٔ انگلیسی است که شرح کامل «لیو یی‌مینگ» را همراه با متن ای جینگ در دسترس خوانندگان غربی قرار داد.

لیو یی‌مینگ (۱۷۳۴–۱۸۲۱ م.) از برجسته‌ترین استادان مکتب دائوییِ کوان‌جِن (تمامیت حقیقت) در اواخر دوران سلسلهٔ چینگ بود. او نه‌تنها به‌عنوان عارفی ژرف‌اندیش، بلکه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شارحان سنت نِیدان (کیمیاگری درونی) شناخته می‌شود؛ سنتی که هدف آن دگرگونی و پالایش انسان و بازگشت به سرشت اصیلْ از طریق فرایندی درونی و معنوی است. آثار او کوششی منسجم برای پیوند دادن آموزه‌های ای جینگ، دائوئیسم، بودیسم و کنفوسیوسیسم در چارچوبی واحد از خودپروری و سلوک معنوی به شمار می‌رود. از این منظر، نمادها و شش‌خطی‌های ای‌جینگ صرفاً بیانگر رویدادهای جهان بیرونی نیستند، بلکه مراحل مختلف سلوک معنوی، پرورش یافتن ذهن، رشد آگاهی و بازگشت به دائو را آشکار می‌کنند. به همین دلیل، شرح لیو یی‌مینگ بر ای جینگ از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین تفسیرهای عرفانی و نیدانی این کتاب در سنت فکری چین محسوب می‌شود.