درباره این کتاب
عنوان اصلی:
I Ging: Das Buch der Wandlungen
ایجینگ: کتاب تغییرات
نویسنده: ریچارد ویلهلم
ویلهلم ای جینگ را صرفاً کتابی برای پیشگویی نمیدانست، بلکه آن را بیان فشردهای از نگرش چینی به جهان، انسان و دگرگونی میشمرد؛ نگرشی که بر هماهنگی میان آسمان، زمین و انسان و بر درک الگوهای تحول در طبیعت و زندگی تأکید دارد. از همین رو، ترجمهٔ او بیش از آنکه یک برگردان صرف از متن باشد، تلاشی برای انتقال روح سنت تفسیری چین به زبان و ذهنیت غربی بود.
شهرت جهانی این ترجمه تا اندازهٔ زیادی با استقبال و حمایت کارل گوستاو یونگ گره خورده است. یونگ که سالها با ویلهلم دوستی و همکاری داشت، برای ترجمهی کتابْ مقدمهای مشهور نوشت و ای جینگ را نمونهای برجسته از شیوهای متفاوت در فهم رابطهی میان رخدادها و معنا معرفی کرد؛ دیدگاهی که بعدها با نظریهٔ «همزمانی» (Synchronicity) او پیوند یافت. این مقدمه و نفوذِ فکریِ یونگْ موجب شد ای جینگ در جهانِ غربْ از قالب یک «کتاب فال شرقی» فراتر رود و بهعنوان اثری فلسفی، نمادین و روانشناختی مورد توجه قرار گیرد.
ترجمهٔ ویلهلم ـ که بعدها به وسیلهٔ کری باینز به انگلیسی برگردانده شد ـ همچنان یکی از پرخوانندهترین و تأثیرگذارترین ترجمههای ای جینگ در جهان غرب به شمار میآید و برای بسیاری از خوانندگان غربی، نخستین دریچهٔ آشنایی با این کتاب بوده است.
شش خطی 56
سفر کردن (Lǚ)
اسامی و مفاهیم دیگر: مسافر، غریبه، گذر کردن، ناپایداری، سرگردان، مهمانخانه، سفر، تبعید، بیگانه، بی خانمان، تنها، رویارویی با ناشناختهها، نماد مسافر، خانه به دوش
معرفی
سنجش:
موفقیت به واسطهی کوچکی.
درست و محکم بودن برای خانه به دوش خوشاقبالی به همراه دارد.
او باید محتاط و مراقب باشد؛ اینگونه او از خود در برابر شرارتها محافظت میکند. اگر او با دیگران با محبت و از روی مهربانی رفتار کند به موفقیت میرسد.
خانه به دوش (مسافر) خانهی ثابتی ندارد؛ خانهی او جاده است. از این رو باید مراقب باشد تا پایدار و استوار باقی بماند تا در محلهای درستی منزل کرده و با افراد خوبی ارتباط برقرار کند. پس از آن خوشاقبالی با او است و میتواند راه خود را بدون مزاحمت طی کند.
تصویر:
نگارهی «خانه به دوش».
از این رو انسان برتر ذهنی روشن و مراقب در وارد کردن اتهام دارد، و دادخواهی را به درازا نمیکشد.
مجازاتها و دعاوی حقوقی باید به همین شکل باشند و از آنها به سرعت عبور شود و نباید به طور بیپایان به درازا کشیده شوند. زندانها باید مکانهایی باشند که انسانها تنها به صورت موقتی، مانند یک مهمان، در آن نگهداری میشوند. زندانها نباید به محل سکونت دائمی تبدیل شوند.
خط اول:
برای یک غریبه این اشتباه است که امیدوار باشد در مقابل شوخی و مسخره بازی پاسخی دوستانه دریافت کند. نتیجهی چنین رفتاری تنها تحقیر و رفتار توهین آمیز خواهد بود.
خط دوم:
او خدمتکار جوان پایداری (در خدمت به خود) به دست میآورد.
خط سوم:
او پایبندی خدمتکار جوانش را از دست میدهد.
خطر.
خط چهارم:
او داراییهای خودش و یک تبر پیدا میکند.
قلبم خوشحال نیست.
خط پنجم:
او به قرقاولی تیر میزند و با اولین تیر قرقاول نقش زمین میشود.
در آخر، این برای او تحسین و مقام (شغل) به ارمغان میآورد.
اغلب شرایطی باعث میشود مردم به دنبال مهاجرت و ساکن شدن در سرزمینهای خارجی شوند. اگر او بداند که چگونه با موقعیتهای پیش رو مواجه شود و خود را به شیوهای درست معرفی کند، میتواند حلقهای از دوستان و فضایی برای فعالیت حتی در یک کشور بیگانه بیابد.
خط ششم:
خانه به دوش در ابتدا میخندد، سپس باید گریه و زاری کند.
به واسطه بیاحتیاطی، گاوش را از دست میدهد.
بد اقبالی.
این برای یک خانه به دوش یا مسافر نیز صدق میکند. اگر او اجازه دهد با خنده و شوخی وقت بگذراند و فراموش کند یک خانه به دوش است، در آینده دلیلی برای گریه و زاری خواهد داشت. چون اگر انسانی به خاطر بیاحتیاطی گاو خود –یعنی میانهروی و سازگاری خود- را از دست دهد، خسارت میبیند.
گفتارهای شش خطی 56
به دلیل بیرون بودن، یک ماجرا را سفر مینامند. هنگام سفر، انعطافپذیر بودن بهترین و مهمترین چیز است و در بهکارگیری انعطافپذیری، متعادل بودن بهترین چیز است. هنگامی که متعادل باشیم، میتوانیم با قدرت هماهنگ شویم، بهگونهای که جایی در جهان نباشد که بودن در آن دشوار باشد. با حفظ آرامش خود میتوانیم هرجا که هستیم، در آسودگی باشیم. با ماندن با درک درست، میتوان فرصتها را دید و عمل کرد.
درستی این سفر همان درستی آفریننده(ششخطی ۱)، پذیرنده(ششخطی دوم) و کل فرآیند(ششخطیهای ۳ تا ۶۴) است. حکیمان فرزانه در تمام دورانها، از امپراتورها تا عوام، همهی سفر را کاملاً از منظر درستی آفریننده، پذیرنده و کل فرآیند در نظر گرفتهاند، بنابراین هنگامی که سفر میکنند، کاملاً درستی آفریننده، درستی پذیرنده و درستی کل فرآیند را درک میکنند. چگونه کسی میتواند آنقدر بیاحتیاط باشد که اهمیت بزرگ زمانی که در آن هست را نادیده بگیرد؟ (چیشو)
در میان انواع سفرهایی که در این شش خط نشان داده شدهاند، گاهی سفر درونی است، گاهی بیرونی؛ گاهی در سفر سختی وجود دارد، گاهی نرمی. سکون و آرامیدگی در درون و سفر در بیرون تنها در یینِ جایگاه دوم یافت میشود. خالی کردن خویش و سفر به سوی دیگران تنها در یینِ جایگاه پنجم است. کسانی که این راه را میشناسند، میتوانند با جهان تعامل کنند بیآنکه آن را نابود سازند، و میتوانند از جهان فراتر روند در حالی که در آن باقی میمانند. (ییمینگ)
اما پویندگان راهِ دائو باید نخست امور دنیوی را دریابند و گذرا بودن همهی شرایط و همهی موجودات را ببینند، بدون آنکه با مجذوب شدن و لذت بردن از باطل(فانی، ناپایدار، گذرا) به حق(پایدار، همیشگی) آسیب برسانند یا درون را به سبب بیرون دچار آشفتگی سازند. (ییمینگ)